بازگشت بدون سرطان تامی ریوز به ماراتن بوستون زیبا بود


“], “filter”: { “nextExceptions”: “img, blockquote, div”, “nextContainsExceptions”: “img, blockquote”} }”>

هنگامی که >”,”name”:”in-content-cta”,”type”:”link”}}”>برای Outside+ ثبت نام کنید، به همه چیزهایی که منتشر می کنیم دسترسی پیدا کنید.

دوره های متناوب دویدن و راه رفتن، توماس پوزی– که به طور گسترده به عنوان “Tommy Rivs” یا به سادگی “Rivs” شناخته می شود – در امتداد خیابان Boylston به سمت خط پایان ماراتن بوستون در 18 آوریل رفت. دونده ساکن آریزونا با لبخندی گسترده و تکان دادن برای جمعیت، بازگشت خود را جشن گرفت. به سایت سریعترین ماراتن خود.

پنج سال پیش، پوزی مسابقه زندگی خود را در اینجا دوید، با میانگین سرعت 5:17 در هر مایل در حالی که مسیر تپه ای را در 2:18:20 طی کرد و در مجموع شانزدهم شد. در این سال، او از روش دویدن-پیاده روی در تمام طول مدت استفاده کرد و به طور میانگین کمتر از 15 دقیقه در هر مایل حرکت کرد و در 6:31:54 به خط پایان رسید. به طور رسمی، او در بین 24918 بازیکن در رتبه 24799 قرار گرفت.

اما تعداد کمی از آنها این دوره را با شادی و قدردانی پشت سر گذاشتند یا این همه حمایت و حسن نیت دریافت کردند. این مرد 37 ساله در حال حاضر نسبت به سال 2017، پس از نبردی نزدیک به مرگ با یک نوع نادر و تهاجمی لنفوم، دونده بسیار متفاوتی است.

او می‌گوید: «می‌دانم که یکی از خوش شانس‌هایی هستم که هنوز زنده‌ام.

این بار، سفر 26.2 مایلی پوزی یک معیار جشن برای پیشرفت در تلاش ورزشی جدید او بود، جایی که هدف اصلی این است که در صورت بازگشت – یا به احتمال زیاد، زمانی که سرطان به اندازه کافی برای مبارزه با سرطان آماده باشد، آماده شود. اسکن خون و قفسه سینه او در 15 ماه گذشته بدون سرطان بوده است – پس از اتمام شش دوره شیمی درمانی – اما پزشکان به او گفته اند که نوع نادر سرطان هنوز هم احتمال عود بالایی دارد.

“شما امیدوارید که هرگز این اتفاق نیفتد، اما من هنوز در پناهگاه هستم.” او می گوید. «هنوز برای من تمام نشده است. من همیشه بالای شانه ام نگاه خواهم کرد. همه چیز دور از چشم یا بالای سرم در حال چرخش است.»

ماراتن تامی ریوس بوستون
تامی ریوس پس از پایان ماراتن بوستون 2022 جشن می گیرد. (عکس: iFit)

در ژوئن 2020، پوزی از یک تمرین معمولی در گرند کانیون به خانه در فلگ استاف بازگشت و احساس خستگی و سرگشتگی فوق‌العاده‌ای داشت. او ابتدا تصور می کرد که از گرمازدگی یا کم آبی شدید رنج می برد. بعدها، او فکر کرد که ممکن است COVID-19 باشد. اما زمانی که او نهایتاً دو هفته بعد خود را در بیمارستان بستری کرد، پزشکان تشخیص دادند که او به نوع نادری از سرطان مبتلا است و متوجه شدند که ریه‌های او تقریباً به طور کامل توسط ندول‌های مهاجم غلبه کرده است. او که ناگهان برای جان خود می جنگید، در اواخر ژوئیه با هواپیما به بیمارستان اسکاتسدیل منتقل شد و در نهایت به کمای پزشکی وارد شد.

مطالب مرتبط: چگونه تامی ریوز برای الهام بخشیدن به جامعه رانینگ تریل از مرگ مبارزه کرد

پنج ماه و چندین عمل جراحی و درمان بعد، پوزی از بیمارستان مرخص شد، در حالی که 95 پوند وزن داشت و قادر به عبور از اتاقی بدون کمک واکر نبود. اما او زنده بود.

هزاران فالوور، که پوزی را به خاطر پست‌های روح‌انگیز و خرد مربیگری‌اش و دستاوردهای ورزشی‌اش می‌شناختند. حمایت ریخت همانطور که او با صراحت تجربیات و احساسات خود را در شبکه های اجتماعی به اشتراک گذاشت در طول فرآیند بهبودی طولانی و آهسته

امروز، پوزی بیشتر فیزیک بدنی عضلانی‌ای را به دست آورده است که او را در رشته‌ای از دوندگان نخبه لاغر به‌اندازه ریش‌های قهوه‌ای مایل به قرمز و مجموعه‌ای از خالکوبی‌ها متمایز می‌کرد. اما همیشه این عزم بی‌وقفه او بوده است که او را به عنوان یک ورزشکار تعریف می‌کند و به او کمک می‌کند تا در مسابقات تریل اولتراماراتن، سه‌گانه و ماراتن به سکو برسد.

این عزم آشکار شده است زیرا او به آرامی سلامت خود را بازسازی می کند. در نوامبر گذشته، پوزی به اندازه کافی قدرت بدنی و هوازی داشت تا در حدود 9 ساعت در ماراتن شهر نیویورک راه برود. از آن زمان، او توانست دوباره یک روال دویدن را شروع کند. او می گوید این روزها با سرعت 10 تا 12 دقیقه در هر مایل به مدت 30 ثانیه می دود و به دنبال آن 30 ثانیه پیاده روی آسان انجام می شود. او 60 ثانیه دویدن و سپس 60 ثانیه پیاده روی انجام می داد، اما این بسیار جاه طلبانه بود و او را بیش از حد خسته کرد.

در بیشتر روزها، پوزی، که همچنان به عنوان یک ورزشکار نخبه توسط Craft Sportswear حمایت می شود، می گوید که تا ساعت 5 صبح به مدت چهار تا پنج مایل به طور متناوب دویدن و پیاده روی از در بیرون است. او قبل از اینکه انفرادی را برای دو تا چهار ساعت سواری ادامه دهد، با سه دخترش به مدرسه می‌رود و سرعتش را «آهسته و روشمند» نگه می‌دارد. بعداً در روز، معمولاً بعد از یک چرت، سعی می‌کند قبل از سوار شدن بر دوچرخه‌اش برای بردن دختران مدرسه، یک جلسه پیاده روی یک ساعته دیگر انجام دهد. در طول روز، او ده ها حرکت فشاری، کشش، دراز و نشست و پلانک را برای ایجاد قدرت عمومی انجام می دهد. گاهی اوقات او در یک شنا قرار می گیرد.

همسرش، استف کاتودال، می‌گوید: «او همچنان بیشتر از بسیاری از مردم بدنش را فشار می‌دهد. این تنها راهی است که او می داند چگونه وجود داشته باشد، فقط حرکت رو به جلو، بیرون بودن و روی پاهایش بودن.

ماراتن تامی ریوس بوستون
تامی ریوز اکنون می دود تا زندگی را جشن بگیرد و در صورت بازگشت سرطان به اندازه کافی قوی باشد تا بتواند با سرطان مبارزه کند. (عکس: نیک گرون عکاسی)

با این حال، سازگاری Puzey Catudal را تحت تاثیر قرار می دهد. او می‌گوید: «بسیار زیباست که می‌بینی او آن را در آغوش می‌کشد و ناامید نمی‌شود و عصبانی و تلخ نیست که جایی که چند سال پیش بود نیست». برای من بسیار الهام‌بخش است که می‌بینم او در جایی که در حال حاضر است خوشحال است و با همه چیز کنار می‌آید، و اینکه می‌پذیرد 30 ثانیه در هر لحظه همان چیزی است که هست، و این اشکالی ندارد.»

پوزی می‌گوید سخت‌ترین تنظیم این است که اکنون چقدر طول می‌کشد تا تناسب اندام ایجاد شود. روند اکنون دقیقاً یکسان است – استرس، استراحت، و دوباره پر کردن – این فقط یک مسیر بسیار تدریجی است و پیشرفت بسیار کندتر می شود.

مهم نیست که چقدر سخت کار می کند، ظرفیت اکسیژن پوزی احتمالاً هرگز از راه دور به چیزی که دو سال پیش بود نزدیک نخواهد شد. دکتر ست عصار، متخصص ریه و مراقبت‌های ویژه، می‌گوید ریه‌های او مانند پنیر سوئیسی است، مملو از سوراخ‌ها و بافت‌های زخمی از جایی که ندول‌های سرطانی بوده‌اند.

با این حال، اشتیاق او به ورزش های استقامتی، هرگز در مورد نتایج مسابقه نبود، بلکه به دنبال تعالی در محدوده پتانسیل خود بود. آن اشتیاق در حال حاضر صادق است. او می‌گوید: «رضایت و شادی در زندگی از نشستن و انجام هیچ کاری حاصل نمی‌شود. “این از کار کردن واقعاً، واقعاً سخت روی چیزی و در واقع انجام آن گاه به گاه ناشی می شود. اینجاست که شادی در آن مبارزه پیدا می شود.»

و پوزی فرصتی که به او داده شده و مسئولیتی که با آن همراه است را تشخیص می دهد. او می‌گوید: «این واقعاً خشن بوده است، اما می‌توانست بسیار بدتر و بسیار متفاوت باشد. من یکی از خوش‌شانس‌هایی هستم که موهبت داشتن یک فرصت دیگر را دارم، و به همین دلیل، از نظر اخلاقی موظف هستم که این مسئولیت را دارم که محدودیت‌های این پتانسیل جدید را آزمایش کنم. من این را مدیون خانواده ام هستم. من این را مدیون خودم هستم. من این را مدیون پزشکان و پرستارانم هستم. و همچنین این را مدیون ده ها هزار نفری هستم که از من و خانواده ام حمایت کرده اند. اگر به دنبال این پتانسیل نباشم، پس این یک تمسخر برای افرادی است که از من حمایت کردند، و همچنین یک تمسخر برای افرادی است که این فرصت را ندارند.”

مطالب مرتبط: ترک خانه برای یافتن دوباره – تامی ریوس به ماراتن نیویورک بازگشت

در حالی که نوع نادر لوسمی/لنفوم او دارای میزان عود بسیار بالایی است، عصار می‌گوید پوزی از زمان ترخیص از بیمارستان هر ماه از انتظارات فراتر رفته است و این امید را برای بهبودی پایدار ایجاد می‌کند. در صورت بازگشت مجدد، قدرت و تناسب اندام مجدد پوزی یک دارایی خواهد بود.

عصار می‌گوید: «من تامی را با ابری سیاه بالای سرش نمی‌بینم. او به زندگی عادی خود ادامه داد. هر روز داره به خودش فشار میاره او زیر این ترس و بار زندگی نمی کند که این بیماری فقط قرار است یک روز پیش برود و او را جارو کند. تامی دارد زندگی می کند.»

چه راهی بهتر از اداره بوستون برای تأیید اینکه هنوز زنده هستید؟ پوزی می‌گوید: «دویدن ماراتن یک مهر زمانی است که در آن می‌توانیم اعلام کنیم «من اینجا هستم». “پس، من اینجا هستم. من الان اینجا هستم. اینجا جایی نیست که می‌خواهم باشم، جایی نیست که می‌خواهم برای همیشه باشم، اما جایی است که الان هستم.»

این مقاله در ابتدا در Outside Online ظاهر شد.